Rozwój komunikacji ruchomej
Wojna pomogła rozwinąć się telefonii ruchomej. Podczas prac nad urządzeniami do komunikacji między jednostkami wojskowymi w czasie drugiej wojny światowej technika ta poczyniła znaczne postępy. Udoskonalono je i rozpowszechniono. Wraz z końcem wojny większość z nich przestała być potrzebna i to zastosowanie zeszło na dalszy plan. Jednak pojawiły się nowe.
Zaraz po wojnie, w Stanach Zjednoczonych zaczęto z wprowadzać systemy komunikacji ruchomej do wielu innych sektorów życia publicznego i gospodarki. Wykorzystywała je już nie tylko policja, ale także straż pożarna, energetyka, sieci wodociągowe i gazowe oraz transport. W 1946 roku, w St. Louis połączono sieci telefonii ruchomej ze stałą siecią telefoniczną. W ten sposób komunikacja tego typu stała się dostępna osobom prywatnym, którym zaczęto te usługi udostępniać. Przez pierwsze kilka lat połączenia między stacją ruchomą i siecią stałą były zestawiane ręcznie. Dopiero potem opracowano system zupełnie zautomatyzowany. W pierwszych systemach wykorzystywano tylko jeden nadajnik o dużej mocy, który swym zasięgiem obejmował obszar o promieniu 40-50 mil. Jednak takie rozwiązanie znacznie ograniczało pojemność systemu, bo wykorzystywane były w nim tylko kilka kanałów. Jednak zapotrzebowanie na telefony się zwiększało, więc system należało zmodyfikować, żeby więcej osób równocześnie mogło się ze sobą komunikować. Jak widać po dzisiejszych realiach, udało się to szybko wykonać.